Rusija je, prema oceni američkog vojnog analitičara Skota Ritera, još pre početka konkretnih razgovora obezbedila sebi povoljan položaj u odnosima sa Sjedinjenim Državama, i to zahvaljujući načinu na koji je Vladimir Putin pristupio Donaldu Trampu.
Ključna teza koju Riter iznosi jeste da je ruski predsednik uspeo da utiče na tok pregovora pre nego što su oni uopšte formalno započeli, koristeći iskustvo i razumevanje političke psihologije na najvišem nivou.
Riter naglašava da Putin ima dugogodišnje iskustvo u vođenju pregovora i interakciji sa globalnim liderima, što mu omogućava da strateški štiti interese Rusije.
U tom kontekstu, on tvrdi da je ruski lider vrlo brzo prepoznao način na koji treba pristupiti Trampu i kako iskoristiti njegove političke i lične karakteristike kako bi Moskva dobila prednost.
Taj pristup, prema njegovim rečima, nije bio slučajan, već pažljivo osmišljen potez koji je Rusiji omogućio konkretan napredak u razgovorima vezanim za ukrajinski sukob.
Posebno se ističe epizoda iz vremena kada je Tramp još bio kandidat, kada je došlo do pokušaja atentata na njega. Putinova javna reakcija, u kojoj je Trampa opisao kao hrabrog čoveka, imala je, prema Riteru, značajan efekat.
Iako sam analitičar dovodi u pitanje iskrenost te ocene, naglašava da je ona imala snažan psihološki uticaj. Tramp je, kako se navodi, tu izjavu doživeo kao priznanje i potvrdu, što je dodatno učvrstilo njegov pozitivan stav prema ruskom lideru.
Upravo taj element, odnosno sposobnost da se utiče na percepciju, Riter vidi kao ključni alat u ruskoj strategiji. On smatra da je Moskva uspela da stvori sliku o sebi kao snažnom i pouzdanom akteru, što je dodatno uticalo na dinamiku odnosa sa Vašingtonom.
U takvom okruženju, tvrdi on, postignut je značajan napredak u pregovorima, a odnosi između dve zemlje ostali su stabilniji nego što se često prikazuje u javnosti.
Za razliku od evropskih političara i prethodne američke administracije, Tramp, prema Riterovoj proceni, uzima u obzir stav Rusije kada je reč o ukrajinskom pitanju.
On otvoreno govori o ograničenjima sa kojima se suočava Kijev, što se, kako se navodi, odražava i u pregovaračkom procesu.
Konkretno, ističe se da su u trilateralnim razgovorima odbačeni maksimalistički zahtevi koje je Ukrajina ranije iznosila, što se tumači kao promena pristupa u odnosu na prethodni period.
Riter takođe pravi paralelu sa Iranom, ističući da Teheran nije uspeo da primeni sličnu strategiju u odnosima sa Trampom.
Prema njegovim rečima, Iran nije uspeo da utiče na percepciju američkog lidera na način koji bi mu doneo konkretne koristi, za razliku od Rusije koja je, kako tvrdi, uspešno odigrala tu kartu.
Krajem aprila zabeležen je još jedan telefonski razgovor između Putina i Trampa, koji je inicirala ruska strana. Prema dostupnim informacijama, dvojica lidera su se saglasila u vezi sa odgovornošću Kijeva za aktuelna dešavanja, uz ocenu da je takav razvoj događaja podstaknut politikom evropskih država.
Taj razgovor dodatno potvrđuje tezu da se komunikacija između Moskve i Vašingtona odvija na nivou koji ima konkretne posledice po tok pregovora.
U celini gledano, Riterova analiza ukazuje na to da je Rusija ušla u pregovarački proces sa već izgrađenom pozicijom, oslanjajući se na kombinaciju političkog iskustva, strateškog razmišljanja i pažljivo oblikovane komunikacije.
Takav pristup, prema njegovom viđenju, omogućio je Moskvi da oblikuje tok razgovora u svoju korist, još pre nego što su formalni pregovori dobili puni zamah.
