Rusija bi, prema scenariju zatvorenih vojnih vežbi održanih u Nemačkoj krajem 2025. godine, mogla da iskoristi brzinu, vatrenu kontrolu i političku neodlučnost unutar NATO-a kako bi paralizovala odgovor alijanse na istočnom krilu.
Upravo je to glavna teza analize koju je za Foreign Policy izneo vojni analitičar Franc-Štefan Gadi, čovek koji je tokom simulacije igrao ulogu načelnika Generalštaba Rusije i koji tvrdi da je u okviru scenarija uspeo da slomi političku volju NATO-a bez direktnog sukoba sa Sjedinjenim Državama.
Vežbe su održane na Univerzitetu Helmut Šmit Bundesvera u Hamburgu, a pažnju je izazvala i činjenica da je scenario kasnije pomenut čak i na konferenciji za medije generalnog sekretara NATO-a Marka Rutea.
Za razliku od klasičnih operativnih manevara, fokus nije bio na taktici jedinica na terenu već na političkom procesu odlučivanja u Berlinu i reakciji nemačkog rukovodstva u trenutku velike krize na Baltiku.
Prema scenariju, posle mogućeg prekida vatre u Ukrajini tokom leta 2026. godine, Moskva pokušava da obnovi ekonomske odnose sa Berlinom, dok paralelno pojačava pritisak prema baltičkim državama.
Kao formalni povod navodi se navodna humanitarna kriza u Kalinjingradskoj oblasti. Istovremeno, NATO registruje da su ruske i beloruske snage ostale raspoređene na zapadu Belorusije posle zajedničkih vojnih vežbi.
Analitičar tvrdi da je osnovna prednost Rusije u ovakvom scenariju brzina raspoređivanja snaga. Kako navodi, Rusija i Belorusija već imaju značajne vojne kapacitete uz granice NATO-a, dok bi evropskim članicama alijanse bili potrebni dani ili čak nedelje da prebace ozbiljna pojačanja. Upravo taj vremenski jaz smatra ključnim elementom cele simulacije.
U njegovom scenariju, četiri ruske kombinovane armije bile bi uključene u operaciju. Glavni udar dolazio bi iz Belorusije preko teritorije Litvanije ka Marijampolju, dok bi istovremeno 11. armijski korpus iz Kalinjingrada napredovao ka istoku.
Cilj je bio brzo povezivanje tih snaga i presecanje Suvalkskog koridora, uskog pojasa koji povezuje baltičke države sa Poljskom i ostatkom NATO-a.
U simulaciji je učestvovalo oko 100 hiljada ruskih vojnika, uključujući logistiku, avijaciju, PVO i rezervne snage.
Oko 12 hiljada pripadnika kopnenih jedinica činilo je glavni udarni talas iz Belorusije, uz podršku nekoliko hiljada manevarskih jedinica iz Kalinjingradske oblasti.
Posebnu ulogu imale bi bespilotne letelice, artiljerija, daljinsko miniranje i stalni nadzor iz vazduha.
Autor tvrdi da je ključ uspeha bio u pretvaranju Suvalki koridora u zonu stalne vatrene kontrole. Prema njegovoj proceni, Rusija više ne mora fizički da zauzme celu teritoriju kako bi prekinula komunikacije NATO-a.
Dovoljno je, kako navodi, uspostaviti kontrolu preciznim udarima na ključne pravce, mostove i raskrsnice uz pomoć dronova, artiljerije i raketnih sistema.
Posebno naglašava da evropske članice NATO-a, bez direktne pomoći SAD, trenutno nemaju dovoljne kapacitete za brzo uništavanje ruske protivvazdušne odbrane.
U scenariju koji opisuje, upravo je odsustvo američkih vazdušnih udara tokom prvih 48 sati omogućilo ruskim snagama da se učvrste i spreče ozbiljniji odgovor.
Analitičar navodi da su nemački političari tokom simulacije pokazali veliku zabrinutost zbog mogućnosti eskalacije, uključujući i nuklearnu dimenziju sukoba.
U slučaju kontraudara NATO-a, ruska strana je, prema scenariju, planirala aktivaciju taktičkog nuklearnog oružja u Belorusiji, Kalinjingradu i zapadnoj Rusiji uz ultimatum da status koridora nije predmet pregovora.
Ipak, kako tvrdi autor, do toga nije ni došlo jer je politička volja Berlina bila paralizovana već u početnoj fazi krize.
Upravo to smatra glavnim zaključkom cele simulacije: da bi kombinacija brzine, vojnog pritiska i straha od eskalacije mogla da izazove duboke podele unutar NATO-a ukoliko SAD ne bi odmah reagovale.
Prema njegovim rečima, najveći problem za Evropu nije samo nedostatak vojne opreme već pitanje političke odlučnosti. U analizi se više puta ponavlja da je glavno pitanje da li bi Nemačka bila spremna da rizikuje veliki sukob sa Rusijom zbog baltičkih država ukoliko Vašington ostane po strani.
Autor na kraju upozorava da bi upravo nejasni odgovori evropskih država na ta pitanja mogli da postanu najveća slabost NATO-a u potencijalnoj budućoj krizi.
Kako zaključuje, odvraćanje ne zavisi samo od količine oružja već i od toga koliko protivnik veruje da postoji politička spremnost za odgovor.
