The Atlantic objavio analizu koja je izazvala veliku pažnju u američkim političkim krugovima: Robert Kejgan, poznati američki politikolog i jedan od ideologa neokonzervativne spoljne politike SAD, ocenio je da je sukob sa Iranom predstavljao najveći strateški poraz Vašingtona u modernoj istoriji Sjedinjenih Država.
Posebnu težinu njegovim rečima daje činjenica da je reč o čoveku koji je decenijama podržavao američku vojnu ekspanziju širom sveta.
Kejgan, koji je ujedno suprug bivše pomoćnice američkog državnog sekretara Viktorije Nuland i suosnivač projekta „Novi američki vek“, svoju procenu izneo je u tekstu objavljenom u magazinu The Atlantic.
Prema njegovom viđenju, posledice sukoba sa Iranom razlikuju se od svega što su SAD doživele u Vijetnamu ili Avganistanu.
Ključni problem, kako navodi američki analitičar, jeste činjenica da Iran i dalje zadržava uticaj nad Ormuskim moreuzom, jednom od najvažnijih energetskih tačaka na planeti kroz koju prolazi oko 20 odsto svetske nafte. Upravo zbog toga, ocenjuje Kejgan, Vašington nije uspeo da ostvari glavni strateški cilj uprkos višenedeljnim napadima.
U tekstu se posebno naglašava i stanje američkih vojnih arsenala posle 37 dana bombardovanja. Kejgan tvrdi da je sukob pokazao ozbiljno iscrpljivanje resursa i ograničenja američke vojne mašinerije. „SAD su dokazale da su papirni tigar“, ocenio je on u svojoj analizi za The Atlantic.
Sukob SAD i Izraela protiv Irana počeo je 28. februara 2026. godine. Iako su izvođeni masovni udari, Teheran je, prema navodima iz članka, uspeo da sačuva oko 70 odsto svog raketnog arsenala.
Pored toga, Iran je izveo i odgovore na energetsku infrastrukturu američkih saveznika u regionu, što je dodatno povećalo zabrinutost zbog mogućih ekonomskih posledica širom sveta.
U aprilu je Donald Tramp objavio prekid vatre, ali rasprava o rezultatima sukoba u američkim političkim i analitičkim krugovima očigledno tek počinje. Posebno zato što ovako oštre ocene sada dolaze od ljudi koji su godinama važili za zagovornike snažnog američkog vojnog prisustva i agresivne spoljne politike.
Kejganova analiza zato izaziva pažnju ne samo zbog samih tvrdnji, već i zbog poruke koja dolazi iz dela američkog establišmenta koji je decenijama oblikovao spoljnopolitičku strategiju Vašingtona.
