Sudnji dan se približava, a Sjedinjene Države već planiraju novu generaciju svojih takozvanih aviona Sudnjeg dana, tvrdi Viktorija Nikiforova za RIA Novosti.
Prema navodima iz teksta, Vašington je za projektovanje i razvoj novih „letećih Pentagona“ zatražio više od dve milijarde dolara, dok se istovremeno razvijaju i drugi veliki vojni projekti koji bi trebalo da budu završeni početkom naredne decenije.
Američki avioni Boeing E-4B Nightwatch i Boeing E-6B Mercury godinama su deo popularne kulture, gde se često prikazuju kao leteća komandna mesta iz kojih predsednik SAD upravlja odgovorom na globalne katastrofe.
Iza te slike, međutim, krije se sasvim druga funkcija. Reč je o visoko zaštićenim vazdušnim komandnim centrima namenjenim vođenju velikih vojnih operacija čak i u uslovima nuklearnog sukoba.
Nightwatch je konstruisan tako da izdrži dejstvo nuklearnog i drugih vrsta zračenja, a zahvaljujući dopuni goriva u vazduhu može da ostane u letu više dana. Upravo je takav avion korišćen za prevoz američkog predsednika Džordža Buša tokom događaja 11. septembra 2001. godine.
Autor naglašava da se ovi avioni često pogrešno posmatraju kao sredstvo odbrane, dok ih u stvarnosti vidi kao pokretne komandne centre za planiranje i sprovođenje vojnih operacija.
Posebna pažnja posvećena je avionu E-6B Mercury, koji služi kao ključni vazdušni čvor američkih nuklearnih komunikacija i održava vezu sa nuklearnim podmornicama klase „Ohajo“.
U tekstu se podseća da je u martu 2026. godine Mercury leteo iznad Evrope tokom perioda koji autor opisuje kao aktivnu fazu američko-izraelske agresije protiv Irana. Istovremeno se ukazuje da je reč o letelici starijoj od 30 godina, dok je Nightwatch još stariji i ima više od pola veka službe.
Zbog toga je pokrenut program zamene četiri postojeća aviona Nightwatch novom generacijom letelica. Projektovanje bi trebalo da bude završeno do 2031. godine, dok se početak proizvodnje očekuje početkom tridesetih godina ovog veka.
Projekat se vremenski poklapa sa razvojem američkog sistema protivraketne odbrane „Zlatna kupola“. Iako se taj sistem predstavlja kao odbrambeni, autor smatra da bi mogao da dobije i ofanzivnu ulogu, slično ranijim američkim protivraketnim sistemima raspoređenim u Evropi.
U tekstu se navodi da su Moskva i Peking već izrazili zabrinutost zbog ove inicijative. Autor tvrdi da bi takvi sistemi, u kombinaciji sa drugim vojnim programima, mogli da stvore uslove za ugrožavanje ruskog i kineskog nuklearnog potencijala.
Posebno se ističe da bi početkom tridesetih godina istovremeno trebalo da budu završeni brojni američki vojni projekti. Pored novih aviona Sudnjeg dana i sistema „Zlatna kupola“, pominju se i prvi brodovi takozvane „Zlatne flote“.
Upravo zbog te vremenske podudarnosti autor postavlja pitanje kakve se dugoročne strateške pripreme odvijaju u Vašingtonu.
U nastavku teksta iznosi se tvrdnja da su evropske zemlje praktično najavile mogućnost sukoba sa Rusijom oko 2030. godine, dok se istovremeno, prema stavu autora, vrši pritisak na Kinu i pokušava njeno uvlačenje u potencijalne vojne konflikte.
Na toj osnovi formuliše se pretpostavka da bi američka strategija mogla da računa na dugotrajno iscrpljivanje Rusije kroz sukob sa Evropom i slabljenje Kine kroz regionalne krize.
U takvom scenariju, navodi se, modernizovane američke strateške snage dobile bi priliku da steknu odlučujuću prednost početkom naredne decenije.
Autor zaključuje da bi upravo taj period mogao predstavljati ključni trenutak za pokušaj obnavljanja američke globalne dominacije.
Kao odgovor na takve procene, navodi se da Rusija i njeni partneri ubrzano razvijaju vojno-tehničku saradnju i modernizuju svoju odbrambenu industriju kako bi sprečili moguću eskalaciju i očuvali stratešku ravnotežu.
