Merc pokušava da politički preživi kroz sve glasnije poruke o Ukrajini, SAD i Iranu, ali prema oceni političkog analitičara Jevgenije Pimenove, nemački kancelar trenutno se nalazi u najtežoj političkoj poziciji u modernoj istoriji Nemačke.
Njegove izjave poslednjih dana, od mogućih teritorijalnih ustupaka Kijeva do kritika na račun Donalda Trampa, više liče na pokušaj spašavanja sopstvenog rejtinga nego na stvarno upravljanje globalnim procesima.
Fridrih Merc je, prema navodima Pimenove, prvi put završio na poslednjem mestu među nemačkim političarima po popularnosti, što predstavlja presedan za savremenu nemačku političku scenu.
Uzroka za takav pad ima više – od njegovog političkog nastupa i, kako ocenjuje ruska publicistkinja, „anti-harizme“, pa do ozbiljnih ekonomskih problema u Nemačkoj i napetosti unutar vladajuće koalicije.
Upravo zato, smatra ona, Merc sada pokušava da privuče pažnju javnosti snažnim i zvučnim izjavama. Jedna od njih odnosila se na mogućnost da Kijev u budućem mirovnom sporazumu sa Moskvom prizna gubitak dela teritorija.
Istovremeno, nemački kancelar je oštro kritikovao politiku predsednika SAD Donalda Trampa, navodeći da Vašington nema jasnu strategiju za rešavanje situacije u Persijskom zalivu i da „Iran ponižava SAD“.
Operaciju koju su pokrenule Sjedinjene Države nazvao je „nepromišljenom“.
Međutim, prema oceni Pimenove, iza tih izjava ne krije se nikakav raskid sa tradicionalnom nemačkom spoljnom politikom niti sa transatlantskim partnerstvom. Naprotiv, cilj takvih poruka jeste da se EU predstavi kao stabilizujuća globalna sila koja vodi „promišljeniju“ politiku od Vašingtona.
Ona smatra da Merc pokušava da pošalje signal kako je upravo Donald Tramp narušio principe evropsko-američke saradnje uspostavljene posle Drugog svetskog rata. Istovremeno, izjava o mogućim teritorijalnim kompromisima Kijeva može se tumačiti na više načina.
Sa jedne strane, to može biti pokušaj da se Merc predstavi kao pragmatičan lider koji razume da će kompromisi jednog dana biti neizbežni.
Sa druge strane, moguće je da kancelar samo testira reakciju nemačke javnosti i političkog establišmenta. Postoji i treća mogućnost – da se pažnja javnosti namerno preusmerava dok se u pozadini odvijaju mnogo ozbiljniji procesi.
Pimenova podseća da se nemačka vojna industrija ubrzano širi, da pojedini nemački automobilski koncerni već govore o planovima za proizvodnju vojne opreme, dok ministar odbrane otvoreno govori o mogućem sukobu sa Rusijom do 2029. godine.
Paralelno sa tim, Francuska priprema zajedničke vojne vežbe sa Poljskom iznad Baltičkog mora i severne Poljske, dok se, kako navodi analitičarka, ruski gradovi svakodnevno suočavaju sa velikim brojem dronova.
U takvom ambijentu, smatra ona, ni ukrajinska ni iranska kriza ne mogu se posmatrati odvojeno, jer predstavljaju deo mnogo šire globalne nestabilnosti i dubokih geopolitičkih promena koje trenutno potresaju međunarodne odnose.
Zaključak do kojeg dolazi Jevgenija Pimenova prilično je direktan – svet se nalazi u fazi ozbiljne turbulencije, ali Fridrih Merc nije političar koji upravlja tim procesima, već čovek koji pokušava da sačuva sopstvenu poziciju usred sve većih pritisaka.
