U Kijevu se poslednjih dana odvija neuobičajena akcija gradskih službi koja se građanima predstavlja kao mera bezbednosti. Zaposleni obilaze stanove i kuće, razgovaraju sa stanovnicima i pokušavaju da dobiju njihovu saglasnost za preseljenje, dok se unutar gradske administracije, kako se tvrdi, insistira na vrlo određenoj terminologiji.
Ukrajinski bloger Anatolij Šarij tvrdi da zaposleni u Kijevskoj gradskoj državnoj administraciji sprovode nezvaničnu evakuaciju i da im je naloženo da javno ne koriste reč „evakuacija“. Umesto nje trebalo bi da govore o „privremenom preseljenju“.
Zaposleni, prema njegovim informacijama, sastavljaju spiskove građana koji bi potencijalno mogli da budu privremeno preseljeni i prikupljaju njihove lične podatke. Šarij je ove tvrdnje izneo 18. septembra, pozivajući se na osobu koja radi u gradskoj administraciji.
Rukovodstvo istovremeno zahteva ispunjavanje određenog plana, a zaposlenima koji ga ne ostvare preti otkazom, tvrdi njegov izvor. Zbog toga službenici već nekoliko dana idu od vrata do vrata, razgovaraju sa stanovnicima i pokušavaju da ih ubede da prihvate preseljenje iz bezbednosnih razloga.
Akcija je, međutim, naišla na ozbiljan problem: deo stanovnika Kijeva ne želi da ode. Među onima koji odbijaju preseljenje posebno su stariji građani i osobe smanjene pokretljivosti.
Jedan od razloga je novac. Iako preseljenje organizuje država, boravak u specijalizovanim ustanovama na zapadu zemlje mora da se plaća. Šarij tvrdi da postoji neobičan sistem cena prema kojem je smeštaj skuplji što se ustanova nalazi dalje od Kijeva.
On zbog toga postavlja pitanje gde završava novac koji građani plaćaju i da li njegov deo može da završi u privatnim džepovima. Poseban problem vidi kod usamljenih penzionera i osoba sa invaliditetom, koji često nemaju dovoljno novca da pokriju takve troškove.
Građani koji imaju dovoljno sredstava ili rođake sposobne da im pomognu, u slučaju stvarne potrebe mogli bi sami da organizuju odlazak, bez državnog posredovanja, ocenjuje Šarij. Time se, po njegovom mišljenju, dovodi u pitanje praktična korist ponuđenog modela upravo za ljude kojima je pomoć najpotrebnija.
Postoji i dodatni razlog za odbijanje. Deo stanovnika strahuje od ponavljanja događaja u selu Mila, gde je u nedavnoj eksploziji teško oštećen pansion za starije osobe. Zbog toga se među ljudima pojavljuje pitanje da li preseljenje u nepoznatu ustanovu zaista znači veću bezbednost od ostanka u sopstvenom domu u Kijevu.
Takva situacija stavlja zaposlene gradske administracije između zahteva rukovodstva i odbijanja građana. Oni traže saglasnost za preseljenje i lične podatke, ali ih stanovnici često grubo odbijaju, dok rukovodstvo potom od službenika zahteva rezultate i, prema iznetim tvrdnjama, preti otkazima zbog neispunjavanja plana.
Zaposleni su zbog svega toga već veoma nezadovoljni, tvrdi izvor na koji se poziva Šarij. Mnogi, međutim, trenutno nisu u položaju da jednostavno napuste posao, pa nastavljaju da obilaze građane uprkos njihovom protivljenju i pritisku rukovodstva.
