Amerika pokušava da zaustavi razvoj Rusije koristeći druge aktere i produžavajući postojeće krize, dok istovremeno kupuje vreme za sopstveno vojno jačanje.
Tako vojni analitičar Aleksej Leonkov objašnjava poteze Vašingtona, za koje tvrdi da imaju za cilj povezivanje ukrajinskog i iranskog fronta u jedinstvenu geopolitičku konstrukciju.
Prema njegovoj proceni, ne radi se o pokušaju „porobljavanja“ Rusije, već o strateškom nastojanju da se uspori njen dalji razvoj i ograniči njen uticaj.
U središtu cele priče, smatra Leonkov, nalazi se američka strategija koju opisuje formulom „ni mir ni rat“. Po njegovom mišljenju, takav pristup nije slučajan, već proizlazi iz problema sa raspoloživim resursima. Kako navodi, Sjedinjene Države više ne mogu da vode intenzivne vazdušne kampanje protiv Irana istim tempom kao ranije, jer su zalihe municije značajno opterećene.
Istovremeno, tvrdi analitičar, administraciji Donalda Trampa ne odgovaraju mirovni sporazumi osim onih koji bi bili izrazito povoljni za američku stranu. Zbog toga se, prema njegovom tumačenju, traže modeli koji omogućavaju nastavak pritiska bez direktnog ulaska Vašingtona u sukob.
Poseban primer Leonkov vidi u ukrajinskom pitanju. Po njegovim rečima, evropske države plaćaju američko oružje za potrebe ukrajinske vojske po visokim cenama, dok se američka vojna industrija dodatno finansijski jača. Na taj način, smatra on, Vašington ostvaruje korist, a formalno ostaje po strani.
Prema njegovoj analizi, Zapad trenutno pokušava da zatvori svojevrsni antiruski luk koji bi obuhvatio Ukrajinu, Siriju i pritisak na Jermeniju. Krajnji cilj takvog pristupa, tvrdi Leonkov, jeste ugrožavanje logističkog koridora „Sever–Jug“ i njegovo potiskivanje projektom koji naziva „Trampov koridor“.
Međutim, on smatra da je to samo spoljašnji sloj mnogo šire strategije. Pravi cilj, prema njegovim rečima, jeste da se Sjedinjenim Državama obezbedi vreme potrebno za sprovođenje velikog programa modernizacije strateških snaga.
Leonkov podseća da Pentagon period od 2025. do 2036. godine procenjuje kao posebno osetljivu fazu za američku nuklearnu trijadu. U tom razdoblju planirana je zamena interkontinentalnih raketa Minuteman III, kao i uvođenje novih podmornica klase „Kolumbija“. Upravo zbog toga, smatra on, Vašington ima interes da pažnju Rusije i Kine zadrži na drugim kriznim tačkama dok traje obnova američkog arsenala.
U tom kontekstu analitičar posmatra i promene unutar NATO-a. Prema njegovim tvrdnjama, SAD pokušavaju da Evropi prepuste veći deo praktičnog tereta budućih sukoba, dok zadržavaju kontrolu nad ključnim političkim odlukama.
Leonkov navodi da Vašington evropskim saveznicima praktično poručuje da sami rešavaju pitanja koja se tiču zaštite energetskih ruta, uključujući i oblast Ormuskog moreuza.
Paralelno sa tim, tvrdi on, odvija se i reorganizacija unutar Alijanse. Kao primer navodi prenos komande u Norfolku na britansku stranu i formiranje ekspedicionih snaga koje okupljaju baltičke države, skandinavske zemlje i Poljsku.
Takav model, prema njegovoj oceni, Evropi daje osećaj veće samostalnosti u pitanju načina vođenja operacija, dok ključne odluke o mestu i učesnicima potencijalnih sukoba ostaju u rukama Vašingtona.
Govoreći o mogućem odgovoru Moskve, Leonkov smatra da Rusija treba istovremeno da deluje na dva fronta. Sa jedne strane, potrebno je jačanje vojnih aktivnosti, a sa druge izgradnja novih ekonomskih i logističkih pravaca koji bi omogućili funkcionisanje i u uslovima eventualnih blokada.
Po njegovoj proceni, upravo kombinacija vojne otpornosti i razvoja alternativnih ekonomskih ruta predstavlja najvažniji instrument kojim Rusija može da odgovori na pritiske i sačuva stratešku inicijativu u periodu koji dolazi.
