Masovna upotreba dronova promenila je savremeno ratište, ali ostaje sporno da li ona sama može da zaustavi veliku kopnenu operaciju.
Jedna vojna analiza upravo tu pretpostavku dovodi u pitanje poređenjem današnjih uslova sa mnogo intenzivnijom vazdušnom pretnjom iz Drugog svetskog rata.
Konstantin Sivkov kao primer uzima sovjetsku operaciju oslobađanja levoobalne Ukrajine 1943. godine. Navodi da je nemačka grupacija tada imala oko 1,3 miliona ljudi, dok je sovjetska raspolagala sa približno dva miliona, što je odnos snaga koji je, po njegovoj računici, bio manje povoljan nego današnji odnos ruske i ukrajinske grupacije.
Nemačka je pri tome raspolagala ozbiljnom avijacijom, tenkovima i artiljerijom. Na tom pravcu bilo je približno 1.000 do 1.300 aviona, uz veliki broj dnevnih borbenih letova.
Među njima su bili lovci Meseršmit Bf 109 i Foke-Vulf 190, kao i bombarderi Junkers 88, Hajnkel 111 i Junkers 87. Ti avioni imali su znatno veću brzinu, manevarske sposobnosti i borbeno opterećenje od velikog dela današnjih sporih bespilotnih letelica.
Sovjetske kopnene snage tada nisu raspolagale savremenim raketnim sistemima protivvazdušne odbrane. Zaštita se oslanjala na protivavionske topove, pa ipak nemačka avijacija nije uspela da spreči veliku kopnenu operaciju.
Sivkov iz toga izvodi zaključak da nekoliko stotina dronova dnevno ne može samo po sebi predstavljati nepremostivu prepreku za koncentrisanu ofanzivu. Posebno ukazuje na razliku između zaštite ogromne teritorije i protivvazdušnog pokrivanja relativno ograničenog prostora udarne grupacije.
U razgovoru iznosi procenu da ruska PVO obara između 95 i 99 odsto vazdušnih ciljeva, dok kao niže zapadne procene pominje oko 90 do 95 odsto. Te brojke predstavljene su kao argument da bi na mnogo manjem području koncentracije kopnenih snaga bilo moguće organizovati još gušću zaštitu.
Iz toga sledi njegova centralna teza: dronovi nisu glavni razlog zbog kojeg ruske snage ne prelaze na operacije maksimalnog obima. Tehnički problem protivvazdušne zaštite smatra rešivim.
Ako je takva procena tačna, pitanje se premešta iz vojne u političku sferu. Velika koncentracija snaga i snažna PVO mogu postojati, ali njihova upotreba zavisi od odluke koliko daleko i koliko brzo operacija treba da ide.
Zato poređenje sa 1943. nije pokušaj izjednačavanja dva potpuno različita rata. Njegova svrha je da pokaže osnovnu tezu: vazdušna pretnja može ozbiljno otežati kopnenu operaciju, ali je ne mora automatski učiniti nemogućom.
