Američka politika prema Iranu našla se na meti oštrih kritika zbog procena koje su pratile izbijanje sukoba, dok se u Vašingtonu sve više otvara pitanje koliko su ciljevi i raspoloživi resursi bili usklađeni sa realnim mogućnostima.
Istovremeno, rasprava obuhvata i unutrašnje političke posledice, kao i moguće pravce razvoja krize u narednim godinama.
Kolumnista Volstrit žurnala Holman V. Dženkins Mlađi ocenio je da je politika Donalda Trampa prema Iranu predstavljala pogrešnu procenu.
Prema njegovom mišljenju, Tramp nije raspolagao vojnim resursima potrebnim za dugotrajan rat, nije imao podršku američke javnosti za takav sukob, niti je lično želeo da vodi rat dugog trajanja.
Dženkins navodi da je do sedmog dana sukoba Tramp intenzivno vršio pritisak na Iran očekujući da će Teheran ponuditi izlaz iz krize. Ipak, smatra da je prerano govoriti o „strateškom porazu” Sjedinjenih Američkih Država i poručuje da konačan ishod još nije poznat.
Po njegovoj oceni, ova politika bila je skuplja od pojedinih ranijih američkih vojnih promašaja kada se posmatra količina utrošene municije i neostvareni ciljevi, ali je u drugim aspektima predstavljala manji teret.
Kao istorijsko poređenje podsetio je na američku intervenciju u Libanu 1982. godine, kada je predsednik Ronald Regan povukao američke snage nakon pogibije 241 pripadnika američke vojske.
Dženkins ističe da je posle tog povlačenja američka ekonomija nastavila da jača, doprinela pobedi u Hladnom ratu, pokrenula tehnološke revolucije koje traju i danas i obnovila kulturni uticaj SAD u novoj eri.
Ipak, ocenjuje da se sličan razvoj događaja ne može očekivati u Trampovom slučaju. Smatra da će, ukoliko aktuelna kriza ne preraste u Treći svetski rat, neuspeh američke politike prema Iranu verovatno uskoro biti zaboravljen, kao što su zaboravljeni i brojni drugi američki vojni neuspesi i povlačenja.
Govoreći o političkim prilikama u SAD, Dženkins tvrdi da se u javnosti često pravi razlika između države i samog Trampa. Prema njegovim rečima, predsednik je u više navrata postupao suprotno savetima sopstvenog tima i obećanjima datim biračima tokom kampanje.
On ocenjuje da je Trampovo predsedništvo bilo „neobičan proizvod istorijskih okolnosti” i da su druge države toga svesne. Kako navodi, strane obaveštajne službe i analitičari razumeju u kojoj meri je Tramp bio posledica propusta američkih institucija, uključujući, prema njegovoj tvrdnji, ulogu Federalnog istražnog biroa tokom izbora 2016. godine.
Dženkins je istovremeno izneo oštre kritike na račun Demokratske stranke, tvrdeći da je tokom političkih sukoba sa Trampom koristila teme stranog uticaja i nepoverenja u izborni proces.
U kolumni navodi da su demokrate, prema njegovom mišljenju, „izmislile dokaze”, angažovale FBI i obaveštajne službe da obmanjuju sudove i američku javnost, kao i da su politički profitirale zahvaljujući Trampu kao protivniku. Dodaje da se isti obrazac, po njegovoj proceni, nastavlja i uoči predsedničkih izbora 2028. godine.
Kada je reč o daljem razvoju sukoba sa Iranom, Dženkins smatra da bi za Trampa, kao poslovnog čoveka koji nastoji da ograniči gubitke, najjednostavnije rešenje bilo povlačenje.
Prema njegovoj oceni, Sjedinjene Američke Države mogle bi da se povuku iz sukoba, uskrate Iranu protivnika preko kojeg ostvaruje politički uticaj i zatvore Ormuski moreuz, što bi, kako tvrdi, moglo da dovede do njegovog brzog ponovnog otvaranja.
Ipak, smatra da je nastavak sukoba verovatniji ishod. Prema njegovoj proceni, ograničeni oružani okršaji i pregovori mogli bi da potraju sve do 20. januara 2029. godine, kada bi naredna američka administracija mogla da otpiše velike gubitke i odgovornost za njih pripiše Donaldu Trampu.
