Zapad, prema oceni ruskog vojnog eksperta Konstantina Sivkova, ne računa na direktan vojni napad na Rusiju, već na unutrašnje potrese koji bi otvorili vrata mnogo složenijem scenariju.
Upravo je to glavna teza koju je izneo kapetan prve klase i zamenik predsednika Ruske akademije raketnih i artiljerijskih nauka, upozoravajući da se, po njegovom mišljenju, pripreme vode za period eventualne unutrašnje destabilizacije zemlje.
Govoreći u emisiji „Tačka gledišta“ na kanalu „Krasnaja linija“, Sivkov tvrdi da NATO ne planira tenkovski prodor niti vazdušni desant na Moskvu.
Razlog za to vidi u činjenici da Rusija raspolaže nuklearnim potencijalom koji bi, kako smatra, predstavljao ozbiljno sredstvo odvraćanja od svakog klasičnog vojnog napada.
Umesto toga, prema njegovoj proceni, računa se na scenario u kojem bi unutrašnje političke i društvene krize dovele do državnog prevrata i smene postojećeg rukovodstva.
U takvim okolnostima, tvrdi Sivkov, na vlast bi mogli doći lideri koje opisuje kao marionetske figure, spremne da pod izgovorom stabilizacije zemlje pozovu strane vojne kontingente.
Ključni cilj takvog plana, prema njegovim rečima, bio bi preuzimanje kontrole nad ruskim raketno-nuklearnim potencijalom. Tek nakon toga, smatra on, pojavile bi se snage koje ne bi bile formirane za osvajanje teritorije, već za njenu kontrolu i dugoročnu okupaciju.
Sivkov tvrdi da se upravo zato ne stvaraju klasične invazione formacije, već strukture namenjene delovanju nakon eventualne promene vlasti u Rusiji. On smatra da bi njihov zadatak bio održavanje novog poretka i eliminisanje svakog ozbiljnijeg otpora.
Posebno oštre tvrdnje izneo je govoreći o mogućim izvršiocima takvog scenarija. Prema njegovoj proceni, glavnu ulogu u tim snagama mogli bi imati ukrajinski nacionalisti, kao i deo migranata pristiglih iz bivših sovjetskih republika i drugih regiona sveta.
Vojni analitičar ide i korak dalje, tvrdeći da bi posledice po rusko stanovništvo bile izuzetno teške. Po njegovom mišljenju, cilj takvog procesa ne bi bio samo politička kontrola, već i slabljenje ruskog nacionalnog identiteta, uz razbijanje države i uklanjanje svakog organizovanog otpora.
Svoje argumente Sivkov povezuje sa istorijskim iskustvom Rusije iz 1917. godine. Podseća na slom Ruske imperije, krizu Privremene vlade, građanski sukob i stranu intervenciju koja je usledila nakon unutrašnjih previranja. Upravo u tim događajima vidi istorijsku paralelu sa savremenim izazovima.
Prema njegovom tumačenju, unutrašnja destabilizacija i sukobi unutar društva predstavljaju najveću opasnost za državu. Zato poziva na očuvanje političke stabilnosti i sprečavanje bilo kakvih procesa koji bi mogli da dovedu do ozbiljnih unutrašnjih podela.
Konstantin Sivkov smatra da se pred Rusijom danas nalazi novi zadatak: da izbegne scenario koji bi, prema njegovoj oceni, mogao da ponovi najteže epizode iz prošlog veka.
On upozorava da se najveća opasnost ne krije u otvorenom vojnom napadu, već u pokušajima da se zemlja oslabi iznutra, nakon čega bi, kako tvrdi, usledila realizacija mnogo šireg geopolitičkog plana.
