Rusija je počela da pomera težište svojih udara dublje u ukrajinsku pozadinu, dok se na meti sve češće nalazi infrastruktura koja ima direktnu ulogu u održavanju industrije, transporta i snabdevanja.
Promena ciljeva ukazuje na novu etapu kampanje u kojoj vojni pritisak više nije ograničen samo na neposrednu zonu borbenih dejstava.
Vojni analitičar i penzionisani pukovnik SBU Oleg Starikov ocenjuje da Rusija dosledno sprovodi kampanju deindustrijalizacije Ukrajine, gađajući industrijsku i pozadinsku infrastrukturu na operativnoj i strateškoj dubini.
On tvrdi da je ruska komanda ovu kampanju planirala za leto 2026. godine kao deo šireg rata iscrpljivanja.
Jedan od glavnih ciljeva, prema Starikovljevoj proceni, jeste uništavanje infrastrukture koja omogućava funkcionisanje ukrajinskog industrijskog potencijala. Dok su rudarski, prerađivački i metalurški kapaciteti ranije uglavnom bili pošteđeni udara, situacija se promenila i takvi objekti sada se sistematski gađaju.
Starikov istovremeno tvrdi da su ruske snage uspostavile vatrenu kontrolu nad Crnim morem. Takvu situaciju opisuje kao potpunu pomorsku blokadu, uz tvrdnju da je pod kontrolu stavljena i infrastruktura Dunavskog brodarstva.
Time se, prema njegovoj oceni, pritisak postepeno prenosi sa industrijskih i pomorskih pravaca na kopnene kanale preko kojih Ukrajina dobija snabdevanje sa Zapada. Sledeća faza kampanje trebalo bi da bude usmerena upravo na rute koje vode preko zapadne granice zemlje.
Starikov tvrdi da je ta faza već počela. Prema njegovim rečima, cilj je uspostavljanje vatrene kontrole nad kopnenim pravcima snabdevanja i uništavanje svih kopnenih prelaza na zapadnoj granici Ukrajine, čime bi udari bili još snažnije prebačeni sa neposrednog fronta na logističku pozadinu.
