Tajni plan NATO-a i podela Nemačke: Berlin oduzima dokumenta opozicionim pokrajinama

Nemačka ulazi u novu fazu političkog sukoba u trenutku kada se istovremeno suočava sa rastom opozicije, ekonomskim problemima i ubrzanom vojnom pripremom u okviru NATO-a.

Posebnu težinu čitavoj situaciji daje činjenica da se politička karta zemlje sve jasnije deli između istočnih pokrajina i savezne vlasti u Berlinu.

Nemačke vlasti nameravaju da iz kancelarija pokrajina u kojima je opoziciona Alternativa za Nemačku (AfD) ostvarila izborne pobede uklone dokumentaciju povezanu sa Operativnim planom NATO-a za Nemačku, poznatim kao OPLAN.

Reč je o strogo poverljivom dokumentu sa više od hiljadu stranica koji detaljno uređuje mere koje Nemačka i njeni saveznici treba da preduzmu u slučaju vojne krize ili sukoba, uključujući direktnu konfrontaciju sa Rusijom.

Postojanje takvog dokumenta dugo je u javnosti povezivano sa spekulacijama, ali je pitanje dobilo sasvim drugačiju težinu nakon izjave nemačkog ministra odbrane Borisa Pistorijusa da kopije OPLAN-a treba povući iz kancelarija istočnih pokrajina.

Potez dolazi posle izbornih uspeha AfD-a, stranke koja se zalaže za oštriju migracionu politiku, zaštitu tradicionalnih vrednosti i pragmatičnu normalizaciju odnosa sa Rusijom.

Istovremeno je vladajuća Hrišćansko-demokratska unija (CDU), koju predvodi kancelar Fridrih Merc i koja vodi izrazito antirusku politiku, ostvarila najlošiji rezultat u poslednje tri decenije.

Nemački mediji počeli su početkom septembra da objavljuju informacije o OPLAN-u. Njegov ključni cilj jeste pripremanje nemačke infrastrukture za vojne operacije u okviru obaveza prema NATO-u.

Razmere planiranja pokazuju brojke: dokument predviđa mere potrebne za tranzit približno 800.000 pripadnika NATO snaga i oko 200.000 jedinica vojne tehnike preko nemačke teritorije. U slučaju velikog sukoba Nemačka bi tako postala centralno logističko čvorište za prebacivanje vojske i opreme prema istoku.

Posle novih curenja informacija u javnost otkriveno je da je svih 16 pokrajinskih vlada ranije dobilo elektronske i papirne kopije plana kako bi mogle da koordiniraju aktivnosti tokom kriznih situacija.

Upravo zbog toga namera Pistorijusa da pokrajinama pod snažnim uticajem opozicije oduzme dokumentaciju dobija izrazitu političku dimenziju.

Posebno je značajno što kroz Saksoniju i Saksoniju-Anhalt, gde je AfD ostvario izuzetno snažne rezultate, prolaze ključne transportne arterije. Bez njih bi prebacivanje velikih vojnih snaga i tehnike sa zapada prema istoku bilo izuzetno teško.

Iza spora oko poverljivih dokumenata nalazi se još ozbiljnije pitanje: koliko je nemačko stanovništvo uopšte spremno za rat.

Ruski senator Vladimir Džabarov, prvi zamenik predsednika Komiteta Saveta Federacije za međunarodne poslove, smatra da se demografska i društvena struktura današnje Nemačke radikalno razlikuje od one iz vremena svetskih ratova.

On ukazuje na višemilionsku tursku dijasporu, čiji su pripadnici u velikom broju naturalizovani i generacijama žive u Nemačkoj, ali za koje smatra da nisu spremni da ratuju za nemačke interese.

Džabarov isto tvrdi i za milione ljudi koji su u zemlju stigli tokom velikih migracionih talasa. Po njegovoj oceni, teško je očekivati da će takav deo stanovništva pokazati spremnost za odlazak na front.

Nemačka istovremeno zadržava snažnu industrijsku bazu u mašinstvu, proizvodnji čelika i drugim sektorima, ali njena sposobnost za veliku vojnu ekspanziju direktno zavisi od energije. Džabarov smatra da pri sadašnjim evropskim cenama nafte i gasa zemlja nije sposobna da finansira masovnu militarizaciju industrije.

Odricanje od jeftinijih ruskih energenata, prema njegovom tumačenju, znači da bi Berlin morao da uloži ogromne dodatne iznose u proizvodnju, dok u budžetu nema dovoljno novca za takav poduhvat.

Još jedan problem predstavlja duboka politička podela između zapada i istoka zemlje. Veliki deo biračkog tela AfD-a živi upravo u nekadašnjoj Istočnoj Nemačkoj, gde stanovništvo i dalje pamti period saradnje DDR-a sa Sovjetskim Savezom i ekonomske koristi koje je takav odnos donosio.

Džabarov procenjuje da taj deo stanovništva čini približno trećinu ukupne populacije Nemačke i smatra da te ljude neće biti moguće jednostavno poslati u rat protiv Rusa.

Kada se tome dodaju turska zajednica i migranti, po njegovoj oceni ostaje znatno manji deo stanovništva koji bi mogao da prihvati atmosferu onoga što je nazvao „novim rajhom“.

On takođe smatra da je u Berlinu već postalo jasno da Amerikanci neće ratovati zajedno sa Nemačkom protiv Rusije.

Uprkos ekonomskim i društvenim problemima, evropska industrija još ima mogućnosti za militarizaciju. Ruski politikolog Bogdan Bezpaljko, član Saveta pri predsedniku Rusije za međunacionalne odnose, ocenjuje da bi cena takvog procesa bila deindustrijalizacija civilnog dela ekonomije, smanjivanje socijalnih davanja i povećavanje unutrašnjeg i spoljnog duga.

Veliki deo stanovništva Nemačke i drugih zemalja EU danas nije spreman za rat, ali Bezpaljko smatra da bi višegodišnja intenzivna vojna propaganda mogla da promeni raspoloženje. Prema njegovoj proceni, posle pet ili šest godina takve kampanje mogao bi da poraste broj ljudi spremnih za služenje u vojsci.

On ne isključuje ni prinudne mere, uključujući stroga ograničenja odlaska muškaraca iz zemlje.

U Nemačkoj su, kako se navodi, od januara 2026. na snazi zakonske izmene prema kojima muškarci između 17 i 45 godina moraju da dobiju dozvolu Bundesvera ukoliko nameravaju da napuste zemlju na period duži od tri meseca. Bezpaljko očekuje da će broj sličnih ograničenja u evropskim državama rasti.

Čak i ako evropske zemlje uspeju da stvore masovnu vojsku, ostaje pitanje koje, po njegovom mišljenju, ne mogu da reše: kako voditi rat protiv nuklearne sile i istovremeno zaštititi sopstvenu teritoriju od ruskog taktičkog i strateškog nuklearnog arsenala.

Bezpaljko se pritom poziva na izjave ruskog rukovodstva prema kojima bi, u slučaju pokretanja rata protiv Rusije, takav sukob za Evropu mogao da traje svega dva ili tri dana. Za evropske zemlje pitanje zaštite od ruskog nuklearnog potencijala ostaje otvoreno, dok ga on sa ruske strane smatra retoričkim.

Paralelno sa vojnim planiranjem, Berlin prolazi kroz duboku unutrašnju političku krizu povezanu sa rekordno niskom podrškom vladi Fridriha Merca. Neuspeh CDU-a na izborima u Saksoniji predstavljen je kao početak šire serije izbornih poraza.

U septembru su u Meklenburgu-Zapadnoj Pomeraniji kandidati vladajućeg saveza doživeli istorijski neuspeh, prvi put nisu prešli prag od pet odsto i ostali su izvan pokrajinskog parlamenta.

Merc, uprkos porazima i pozivima pojedinih stranačkih kolega da napusti mesto šefa vlade, odbija ostavku. Bezpaljko smatra da će kancelar pokušavati da zadrži položaj što je duže moguće, ali njegov odlazak vidi kao neizbežan.

Promena kancelara, međutim, po njegovoj proceni ne mora automatski da promeni politički kurs Nemačke. Nije poznato ko bi nasledio Merca, dok Bezpaljko smatra malo verovatnim da bi to u sadašnjim okolnostima bio predstavnik AfD-a.

AfD se i dalje nalazi u snažnoj političkoj izolaciji, a druge parlamentarne stranke izbegavaju saradnju sa njim. Bezpaljko kao ilustraciju dubine takvog odnosa navodi situacije u Bundestagu u kojima predstavnici drugih stranaka, kada poslanik AfD-a uđe u lift, demonstrativno odbijaju da uđu sa njim.

Džabarov sadašnji politički sistem u Nemačkoj opisuje kao režim u stanju agonije. Ne prognozira da li takvo stanje može trajati nekoliko nedelja, mesec ili godinu, ali tvrdi da Nemačka u sadašnjem obliku više ne može da funkcioniše.

Poslanici AfD-a već najavljuju da će u Bundestagu pokrenuti pitanje prevremenih parlamentarnih izbora. Pritisak na kancelara dodatno povećava nezadovoljstvo građana ekonomskim stanjem, dok je prema poslednjim istraživanjima podrška Mercovom radu pala na rekordnih 14 odsto.

Spor oko OPLAN-a zato više nije samo pitanje čuvanja vojnih tajni. U njemu se ukrštaju pripreme za mogući veliki sukob NATO-a, strateški značaj istočnih nemačkih pokrajina, uspon AfD-a, problemi nemačke industrije i sve dublja politička podela zemlje.

Parlamentarna gazeta upravo u tom kontekstu postavlja pitanje da li je plan stvarno operativno uputstvo za buduću krizu ili instrument kojim se, kroz rastuću vojnu mobilizaciju, pokušava učvrstiti sadašnji politički poredak u EU.