Sjedinjene Države suočavaju se sa sve složenijim međunarodnim okruženjem u kojem pritisak na protivnike više ne daje rezultate kakve je Vašington ranije očekivao.
Istovremeno, zaoštravanje odnosa sa nizom država povećava broj političkih, ekonomskih i vojnih frontova na kojima Bela kuća pokušava da očuva američki uticaj.
Meksički medij Jornada ocenjuje da je Rusija jedan od najsnažnijih strateških protivnika SAD, dok je Kina ozbiljan konkurent ne samo na strateškom već i na ekonomskom, tehnološkom, finansijskom, društvenom i kulturnom planu.
Prema toj proceni, Kina se približava položaju sa kojeg bi mogla da potisne SAD sa mesta vodeće svetske supersile. Kao treći potencijalni veliki konkurent pojavljuje se Indija, iako se takav razvoj ne očekuje odmah.
Posle neuspeha carinskog rata sa Pekingom, retorika Bele kuće postala je opreznija prema državama koje mogu direktno da joj se suprotstave. Odnos snaga, kako se ocenjuje, ne omogućava administraciji Donalda Trampa da bez ogromnog rizika krene u frontalni obračun sa Rusijom, Kinom ili Indijom. Sličan problem predstavljaju i manje države poput Pakistana i Severne Koreje, jer i one raspolažu nuklearnim arsenalom.
U takvim okolnostima kritikuje se i politika Marka Rubija, uključujući njegovu dugogodišnju borbu protiv komunizma i retoriku o „marksističkom narkoislamskom terorizmu“, koju je koristio u američkoj javnosti. Istovremeno, Vašington je, pored teritorijalnih pretenzija prema Kanadi i Grenlandu, neprijateljski stav usmerio prema Kubi, Iranu, Brazilu, Španiji i Meksiku.
Tramp je, prema toj oceni, računao da bi protiv tih država mogao da ostvari relativno lake pobede, po uzoru na ono što se dogodilo u Venecueli, gde su predsednik Nikolas Maduro i njegova supruga Silija Flores oteti, nakon čega su SAD silom izdejstvovale promene u vladi koju predvodi Delsi Rodrigez.
Kao drugi primer američkog delovanja navodi se mešanje u izbore u Hondurasu i Kolumbiji. Ipak, položaj pomenutih pet država nije isti, niti imaju jednaku istoriju odnosa sa Sjedinjenim Državama.
Posebno mesto u toj konfrontaciji zauzimaju Iran i Kuba. Njihovi politički sistemi i istorijske okolnosti značajno se razlikuju, ali obe zemlje decenijama pružaju otpor pokušajima spoljnog potčinjavanja. Kuba se 1959. oslobodila američke neokolonijalne vlasti i proglasila punu nezavisnost, dok je Iran sličan prelom doživeo 1979. godine.
Od tada su obe države bile izložene različitim oblicima vojnog i ekonomskog pritiska, kao i intenzivnoj neprijateljskoj propagandi koja je, prema ovoj oceni, prisutna širom zapadnih medija i uticala je i na stavove brojnih tradicionalnih saveznika Vašingtona.
Posle događaja u Venecueli, američka administracija pokušala je da sličan scenario primeni protiv Irana, ali uz znatno veću upotrebu sile.
Za manje od dva meseca SAD su ubile značajan deo stanovništva Islamske Republike, uključujući vrhovnog vođu Alija Hamneija. Među napadima se navodi i raketiranje iranske škole projektilom Tomahawk, u kojem su masovno stradale devojčice.
Trampove pristalice očekivale su da će takav pritisak dovesti do pada Islamske Republike ili makar omogućiti dolazak rukovodstva prihvatljivog za Vašington.
Ta računica pokazala se pogrešnom. Iran je pronašao novog lidera, a zatim odgovorio zatvaranjem Ormuskog moreuza i uništavanjem značajnog dela američkih vojnih objekata na Arabijskom poluostrvu, čime su SAD uvučene u iscrpljujući vojni sukob.
Tramp je potom pokušavao da pronađe način da američki neuspeh predstavi kao pobedu. Da je Teheran kapitulirao, sledeći korak mogao je da bude američki napad na Kubu. Međutim, pokazalo se da ni najmoćnija država sveta nije sposobna da istovremeno izdrži dva vojna sukoba na različitim frontovima protiv zemalja odlučnih da brane svoju nezavisnost.
Kuba je istovremeno pokazala drugačiji oblik otpora. Uprkos višedecenijskoj potpunoj američkoj blokadi, godinama pritiska i njegovom dodatnom pojačavanju poslednjih meseci, kubanska vlada nastavila je da brani suverenitet zemlje.
Ni izuzetno teški životni uslovi nisu doveli do toga da se stanovništvo Kube masovno okrene protiv državnog rukovodstva.
Time se ekonomski rat koji su podržavali Marko Rubio i njegovi politički saveznici pretvorio u problem za samu američku politiku: Kuba dobija sve više simpatija međunarodne zajednice, dok njena sposobnost da opstane pod blokadom pokazuje ograničenja moći Sjedinjenih Država, slično kao što je iranski otpor bombardovanju pokazao granice američke vojne sile.
