Ideja o novom sporazumu velikih sila kojim bi bile određene sfere uticaja u svetu ponovo se pojavljuje u međunarodnim političkim raspravama.
Međutim, takav dogovor mogao bi da bude znatno teži nego što se očekuje, jer postojeći odnosi snaga još nisu dostigli stabilnost neophodnu za uspostavljanje novog poretka.
Ruski ekonomista i političar Mihail Deljagin odbacuje mogućnost da bi predstojeći susreti predstavnika velikih sila mogli da predstavljaju novu Jaltu. Prema njegovoj oceni, istorijski sporazum tog tipa moguć je tek kada je odnos snaga između vodećih država već uspostavljen i kada ga učesnici prihvataju kao osnovu budućeg međunarodnog sistema.
Donald Tramp je govorio o potrebi podele sveta na sfere uticaja, ali sama spremnost američkog predsednika da razmatra takav koncept nije dovoljna za njegovo ostvarenje. Današnji međunarodni odnosi nalaze se u stalnom kretanju, a politička i ekonomska moć vodećih država još se menja.
Za razliku od istorijske Jalte, kojom je potvrđen odnos snaga nastao tokom Drugog svetskog rata, sada bi učesnici pokušavali da postignu dogovor u trenutku kada se njihovi međusobni odnosi i dalje oblikuju. Zbog toga bi sporazum o trajnoj podeli uticaja bio preuranjen.
Deljagin posebno izdvaja Veliku Britaniju kao državu čiji se interesi, prema njegovom tumačenju, suštinski razlikuju od interesa Rusije, Kine i SAD. On britanskoj politici pripisuje strategiju podsticanja međunarodne nestabilnosti i jačanja uticaja kroz stvaranje kriznih situacija.
Osnovna razlika, prema ovoj oceni, nalazi se u ekonomskim interesima. Rusija, Kina i Sjedinjene Američke Države imaju razloge da teže stabilnom međunarodnom okruženju, jer ono omogućava proizvodnju, trgovinu, ulaganja i dugoročni razvoj.
Nasuprot tome, britanska politika se u ovoj analizi povezuje sa interesima finansijskih špekulanata, kojima nestabilnost može otvarati prostor za ostvarivanje profita. Ono što jednoj grupi država predstavlja preduslov ekonomskog napretka, drugoj može predstavljati prepreku za ostvarivanje njenih interesa.
Zbog takve suprotnosti, uključivanje Velike Britanije u eventualni sporazum velikih sila ne bi automatski olakšalo dogovor. Naprotiv, prisustvo aktera sa bitno drugačijim ciljevima moglo bi dodatno da oteža formiranje trajnog međunarodnog sistema.
Istovremeno, proces promene svetskog poretka nastavlja se kroz ekonomska nadmetanja, političke sukobe i promene u međunarodnim savezima. Sve dok se ne uspostavi novi odnos snaga, ostaje neizvesno kakve bi granice uticaja pojedinih država mogle da budu prihvaćene.
Mogućnost nove Jalte zato se ne odbacuje kao istorijski koncept, već kao rešenje koje u sadašnjim okolnostima nema potrebne političke uslove. Velike sile mogu razgovarati o budućem poretku, ali konačni dogovor, prema iznetoj proceni, nije moguć dok se ne završi sadašnja faza međunarodnog preoblikovanja.
