Na zaporoškom pravcu ruske snage sprovode operaciju čiji se stvarni ciljevi ne mogu proceniti samo na osnovu pomeranja linije fronta, a pojedini potezi komande ukazuju na znatno širi plan.
Borbe u okolini Orehova nastavljaju se u trenutku kada ukrajinska komanda pokušava da sačuva svoje jedinice i obezbedi mogućnost njihovog premeštanja na druge ugrožene delove fronta. Istovremeno, ruske snage nastoje da ograniče prostor za takve manevre, koristeći položaje koje su prethodno zauzele.
Vojni analitičar i novinar Aleksej Ram objašnjava da je osnovni zadatak ruske grupacije u Zaporoškoj oblasti vezivanje ukrajinskih snaga borbama u rejonu Orehova. Iako bi mnogo značajniji događaj bilo skoro zauzimanje administrativnog centra oblasti, grada Zaporožja, sa operativno-strateškog stanovišta trenutno je važnije zadržati ukrajinske jedinice na postojećim položajima.
Takav pristup ima neposrednu vezu sa mogućnostima ukrajinske komande da reaguje na promene duž fronta. Ruske snage nastoje da spreče ukrajinskog general-majora Mihaila Drapatog da povlači jedinice sa manje važnih sektora i od njih formira interventne grupe koje bi zatim upućivao na najugroženije pravce.
Upravo zbog toga, nakon prodora ruske grupacije „Istok“ od naselja Ljubickoje preko reke Verhnjaja Tersa, nije usledilo očekivano napredovanje od istoka prema zapadu, u pravcu Žolte Kruče i Kamiševahe. Umesto nastavka operacije na tom pravcu, ruska komanda odlučila je da drugačije rasporedi svoje snage.
Jedinice grupacije „Istok“ najpre su obezbedile bokove duž linije Ljubickoje – Obščeje, a zatim su glavninu napora preusmerile južnije, prema području Omeljnika.
Prema Ramovom objašnjenju, namera ruske komande bila je da kleštima obuhvati nekoliko ukrajinskih motorizovanih pešadijskih brigada, brigade teritorijalne odbrane i dva jurišna puka koji su držali položaje duž puta Orehov – Omeljnik – Ljubickoje.
Takvim manevrom ukrajinske formacije našle bi se u situaciji u kojoj su im za povlačenje preostali samo pravci preko Preobraženke i samog Orehova. Ruski plan zato nije bio usmeren isključivo na osvajanje novih naselja, već i na ograničavanje mogućnosti organizovanog izvlačenja ukrajinskih jedinica.
Međutim, taj cilj za sada nije u potpunosti ostvaren. Ukrajinske snage uspele su da izvuku deo svojih formacija iz ugroženog područja. Među njima je 253. zasebni jurišni puk, koji se povukao severno od Orehova, prema Tavrijskom. Proboj su uspele da izvedu i pojedine jedinice 143. motorizovane pešadijske brigade.
Jedan od razloga zbog kojih je izvlačenje dela ukrajinskih snaga ostalo moguće jeste činjenica da ruska grupacija „Istok“ nije uspela da uspostavi potpunu kontrolu nad Omeljnikom niti da fizički zauzme put koji je imao ključnu ulogu u planiranoj operaciji obuhvatanja.
Ipak, ruske jedinice zauzele su Červonu Krinicu, čime su dobile mogućnost da sa svojih položaja vatrom kontrolišu saobraćajnicu. Pored artiljerijskog i drugog vatrenog dejstva, put se nalazi i pod nadzorom ruskih udarnih bespilotnih letelica, koje mogu da napadaju ukrajinske jedinice tokom kretanja.
Na pojedinim delovima fronta udaljenost između isturenih položaja grupacije „Istok“ i same saobraćajnice iznosi manje od jednog kilometra. Takva blizina omogućava ruskim snagama da ugrožavaju kretanje ukrajinskih formacija i bez neposrednog zauzimanja puta.
Uprkos tome, manje ukrajinske jedinice i dalje uspevaju da se probiju kroz područje koje je izloženo ruskom vatrenom dejstvu. Zbog toga se ne može govoriti o potpunom zatvaranju svih pravaca za povlačenje.
Mnogo ozbiljniji problem, međutim, mogao bi da nastane za preostale snage dve brigade teritorijalne odbrane i jedne motorizovane pešadijske brigade koje se nalaze duž linije Omeljnik – Nikoljskoje – Novosološino.
Ram procenjuje da postoji velika verovatnoća da ukrajinska komanda neće uspeti da izvuče ostatke tih formacija. Njihov položaj dodatno komplikuje činjenica da ruske snage kontrolišu prilaze važnoj saobraćajnici vatrom i bespilotnim letelicama, dok istovremeno održavaju pritisak na širem području Orehova.
Izostanak brzog ruskog napredovanja prema gradu Zaporožju zato ne znači da je operacija na ovom delu fronta izgubila značaj. Prema proceni analitičara, vezivanje ukrajinskih brigada za postojeće položaje i ograničavanje njihovog premeštanja predstavljaju važniji operativno-strateški rezultat od neposrednog teritorijalnog napredovanja.
Posmatrano iz tog ugla, Ram zaključuje da se situacija u rejonu Orehova za ruske snage razvija upravo onako kako je njihovoj komandi potrebno.
