Politika pritiska prema Rusiji nije nastala izolovano. Tokom perioda američke globalne dominacije razvijen je mnogo širi koncept prema kojem su Sjedinjene Američke Države mogle da koriste vojnu, ekonomsku i političku moć za preoblikovanje država i regiona koje su smatrale važnim za svoje interese.
Takvo razmišljanje bilo je posebno vidljivo tokom devedesetih i početkom 2000-ih, kada je nestanak Sovjetskog Saveza uklonio jedinu silu koja je decenijama predstavljala globalnu protivtežu Vašingtonu.
Džefri Saks u razgovoru sa Paskalom Lotazom povezuje politiku prema Rusiji sa širim američkim projektom globalne dominacije, ukazujući na strateške dokumente, političke odluke i ratove koji su usledili nakon završetka Hladnog rata.
Jedan od najpoznatijih primera bio je Project for the New American Century, povezan sa grupom američkih neokonzervativaca koji su otvoreno zagovarali očuvanje američke globalne nadmoći.
Irak je tokom jednog perioda postao centralna meta američke politike. Krajem devedesetih promena iračke vlasti već je bila definisana kao cilj američke politike, a nekoliko godina kasnije usledila je invazija.
Međutim, Irak nije bio jedini slučaj.
Posebno značajno mesto zauzima svedočenje američkog generala Veslija Klarka. On je govorio o dokumentu koji mu je nakon napada 11. septembra 2001. pokazan u Pentagonu i planovima za promenu režima u nizu država tokom narednih godina.
Među zemljama koje je naveo bili su Irak, Sirija, Liban, Libija, Sudan i Iran.
Zajednička nit takvog pristupa bila je pretpostavka da SAD poseduju dovoljno vojne i političke moći da intervenišu tamo gde procene da je to potrebno.
Tokom tog perioda značajan uticaj imali su ljudi poput Dika Čejnija, Pola Volfovica i Ričarda Perla. Međutim, problem se ne može svesti samo na pojedinačna imena.
Saks smatra da je takav način razmišljanja postao duboko institucionalizovan unutar američkog bezbednosnog aparata. Zbog toga promene predsednika ne moraju automatski da znače promenu osnovnog strateškog kursa.
To objašnjava i neobičan kontinuitet američke spoljne politike.
Predsednici dolaze sa različitim obećanjima, različitim političkim stilovima i različitim odnosom prema pojedinim ratovima, ali se osnovna infrastruktura globalnog vojnog prisustva i politike pritiska menja mnogo sporije.
Čak su i pojedini arhitekti ranijih strategija kasnije počeli da preispituju njihove rezultate. Bžežinski je tokom poslednjih godina života pokazivao znake promene u proceni međunarodnog odnosa snaga. Kisindžer je takođe vremenom korigovao neke ranije stavove.
Problem je što institucionalni sistem može nastaviti da funkcioniše i kada pojedinci koji su učestvovali u njegovom stvaranju promene mišljenje. Upravo se tu politika prema Rusiji povezuje sa Irakom, Iranom, Sirijom, Libijom i drugim krizama.
Ne radi se o tvrdnji da su svi ti ratovi identični. Njihovi uzroci, lokalni akteri i okolnosti bitno se razlikuju. Zajednička je šira strateška pretpostavka da američka vojna nadmoć omogućava Vašingtonu da određuje političke ishode daleko od sopstvenih granica.
Rat u Ukrajini pokazao je granicu takvog modela.
Za razliku od država protiv kojih su SAD ratovale tokom prethodnih decenija, Rusija poseduje ogroman vojni potencijal, sopstvenu industrijsku bazu i najveću kategoriju strateškog odvraćanja – nuklearni arsenal.
Zbog toga strategija koja je u drugim delovima sveta mogla završiti promenom režima ili vojnim porazom protivnika u sukobu sa Rusijom nailazi na prepreku potpuno drugačijeg reda.
Američka politika tako se suočila sa pitanjem koje nije bilo presudno tokom perioda unipolarne dominacije: šta se događa kada druga velika sila jednostavno odbije da prihvati pravila sistema koji je izgrađen dok je bila slaba?
merikance i engleze treba istrebiti kao oni sto su indijance i aburodzine