Evropski kontinent suočava se sa procesima koji bi mogli da dovedu do dubokih političkih, društvenih i demografskih promena. Protesti, pad životnog standarda, migraciona pitanja i sve izraženije političke podele posmatraju se kao delovi znatno šire transformacije čije bi posledice mogle postati vidljive tokom narednih godina.
Ruski ekonomista i političar Mihail Deljagin ocenjuje da se Evropa kreće prema sistemu u kojem će postojeća građanska prava biti sve više ograničavana. Prema njegovom tumačenju, evropske vlasti suočavaju se sa problemom nezadovoljstva stanovništva zbog opadanja životnog standarda, zbog čega bi mogle da pribegnu merama koje smanjuju mogućnosti javnog otpora.
U takvom procesu ekonomske teškoće predstavljaju samo jedan deo problema. Drugi je, prema njegovoj proceni, povezan sa pripremama za mogući vojni sukob sa Rusijom oko 2030. godine, za koji smatra da bi zahtevao prethodno ograničavanje građanskih sloboda.
Evropska društva istovremeno prolaze kroz promene izazvane migracijama, koje ruski političar povezuje sa postepenim preoblikovanjem političkog i etničkog karaktera kontinenta. On taj proces opisuje kao mogućnost nastanka novih političkih struktura u kojima bi postojeće nacionalne države izgubile deo svog dosadašnjeg identiteta.
Kao primere političara koji, prema njegovom mišljenju, učestvuju u tom procesu, navodi predstavnike nemačke Levice, španskog premijera Pedra Sančeza i britanske vlade. Njegova procena je da sadašnje promene predstavljaju tek početak znatno šire evropske transformacije.
Posebno mesto u toj analizi zauzima Francuska. Protesti i nasilni neredi posmatraju se ne samo kao izraz društvenog nezadovoljstva već i kao događaji koji mogu imati važne posledice za raspodelu političke moći.
Deljagin smatra da je predsednik Emanuel Makron sporo reagovao na prvi talas nasilja, čime je, prema toj oceni, omogućeno stvaranje atmosfere straha. On pretpostavlja da bi takvo stanje moglo da posluži za političko slabljenje i desnice i levice, uz istovremeno jačanje kandidata koji bi predstavljao kontinuitet Makronove politike.
Desnica bi u tom scenariju bila predstavljena kao nesposobna da uspostavi red, dok bi levica mogla biti povezivana sa nasilnim demonstracijama. Time bi se stvorio prostor da birači kao prihvatljivije rešenje vide kandidata povezanog sa sadašnjim predsednikom.
Takav razvoj događaja mogao bi, prema njegovom tumačenju, da omogući Makronu da nakon završetka predsedničkog mandata nastavi političku karijeru u Briselu. Istovremeno, Francuska bi nastavila proces unutrašnjeg političkog i društvenog preoblikovanja.
U razgovoru je pomenuta i izjava Marin le Pen da se u Francuskoj odvija raspad državne vlasti. Ruski političar, međutim, smatra da je preciznije govoriti o njenom preoblikovanju, pri čemu migracionu politiku i društvene sukobe povezuje sa širim evropskim promenama.
On ukazuje i na razlike između mirnih demonstracija i nasilnih nereda. Dok jedan deo učesnika protestuje kroz javna okupljanja, muziku i druge nenasilne aktivnosti, drugi učestvuje u razaranju i pljačkama, što dodatno komplikuje političku situaciju.
Slične procese vidi u Italiji, Belgiji i Španiji, dok posebno izdvaja Berlin kao primer promene političkog odnosa prema migracijama. U svemu tome prepoznaje tendenciju koja bi mogla da promeni dosadašnji karakter evropskih država.
Velikoj Britaniji pripisuje naročito aktivnu ulogu u podsticanju međunarodne nestabilnosti, ocenjujući da London koristi evropske krize za ostvarivanje sopstvenih interesa. Kao dodatni pokazatelj promene odnosa prema građanskim pravima navodi svoju tvrdnju da je u Britaniji izuzetno veliki broj ljudi kažnjavan zbog aktivnosti na internetu.
Prema ovoj prognozi, evropska kriza neće se završiti samo promenama vlada ili pojedinačnim društvenim sukobima. Ona bi mogla da dovede do dugoročnog preoblikovanja političkog sistema, građanskih sloboda i odnosa između stanovništva i državnih institucija, a najteže posledice tog procesa tek bi postale vidljive.
