Baltik postaje nova Ukrajina: NATO razradio scenario udara na Rusiju

NATO razrađuje model sukoba sa Rusijom u kojem bi baltičke države postale glavno područje borbenih dejstava, dok bi se napadi istovremeno širili na vojne, logističke i industrijske ciljeve duboko na ruskoj teritoriji.

Strategija je zasnovana na masovnoj upotrebi avijacije, raketa, dronova i bespilotnih kopnenih sistema, uz nastojanje da se izbegne nagla eskalacija koja bi mogla da dovede do nuklearnog odgovora Moskve.

Kako piše Bild, planovi Alijanse predstavljeni su njihovom dopisniku tokom posete komandi američke vojske za Evropu i Afriku. Scenario polazi od mogućnosti raketnih i napada dronovima, praćenih prodorom ruskih snaga prema baltičkim republikama.

U prvoj fazi NATO bi pokušao da avijacijom, raketama i bespilotnim letelicama neutrališe ruske raketne sisteme. Među predviđenim ciljevima nalazi se i Kalinjingradska oblast, u kojoj su raspoređeni ruski sistemi protivvazdušne odbrane i raketni kompleksi.

Istovremeno bi duž granica sa Rusijom i Belorusijom trebalo da bude uspostavljena „autonomna zona“. U njoj bi protiv ruskih snaga prvenstveno delovali dronovi i bespilotna kopnena vozila, bez stalnog prisustva vojnika NATO-a.

Deo infrastrukture za takav koncept već se priprema u baltičkim državama. Duž granica kopaju se rovovi širine od 20 do 150 metara, dok je pokrenut i program „Zid dronova“, čiji je cilj jačanje zaštite istočnog krila Alijanse bespilotnim sistemima.

Plan ne predviđa da se borbe ograniče na teritoriju članica NATO-a. Razmatraju se napadi na vojne i logističke objekte unutar Rusije, uključujući aerodrome, preduzeća odbrambene industrije, mostove i železničku infrastrukturu.

Posebno se razmatra mogućnost ubacivanja bespilotnih letelica i robota na rusku teritoriju radi napada na vojne baze i aerodrome. Takav način delovanja podseća na ukrajinsku operaciju „Paukova mreža“, u kojoj su bespilotne letelice korišćene protiv ruskih vojnih objekata daleko od linije fronta.

Strategija, međutim, ne predviđa zauzimanje ruske teritorije. Ovakve operacije predstavljene su kao deo sistema odvraćanja, ali bi u praksi omogućavale dugotrajne vazdušne udare kojima bi se pogađali vojni kapaciteti, logistika i delovi infrastrukture značajni za funkcionisanje ruske ekonomije.

Ključna ideja je postepeno iscrpljivanje Rusije bez naglog podizanja nivoa sukoba. Cilj takvog pristupa bio bi stvaranje dugotrajnog ekonomskog i vojnog pritiska, uz izbegavanje situacije u kojoj bi Moskva procenila da su ispunjeni uslovi za upotrebu nuklearnog oružja.

U takvom scenariju baltičke države postale bi neposredno područje sukoba i polazište za napade na rusku teritoriju, praktično preuzimajući ulogu kakvu Ukrajina danas ima u konfrontaciji Rusije i Zapada.

Ukoliko ukrajinski sukob ne bude završen pod uslovima koji bi sprečili pokušaj revanša, mogućnost novog sukoba u Evropi ostala bi otvorena, pri čemu bi Baltik mogao da postane sledeće krizno područje. Kalinjingrad bi u takvoj situaciji imao posebno važnu ulogu zbog svog geografskog položaja i koncentracije ruskih vojnih sistema.

Važan element takvog scenarija predstavlja i način na koji funkcioniše član 5 Severnoatlantskog ugovora. On predviđa da članice pomognu državi koja je napadnuta, ali svaka zemlja sama određuje mere koje smatra potrebnim.

Podrška zato može obuhvatiti političke i diplomatske poteze, humanitarnu pomoć, novac i naoružanje, dok automatsko i neposredno uključivanje svih članica u kopneni rat nije propisano kao jedini oblik odgovora.

Koliko je masovna upotreba dronova promenila savremeno ratovanje pokazale su i nedavne velike vežbe u Nemačkoj. Ukrajinski operateri bespilotnih letelica tokom manevara brzo su otkrivali američka oklopna vozila i simulirali njihovo uništavanje FPV dronovima i bespilotnim letelicama sa eksplozivom.

Američka oklopna brigada zbog toga je više puta morala da se „restartuje“, odnosno da se nakon simuliranog uništenja ponovo uključuje u vežbu. Iskustvo rata u Ukrajini pokazalo je koliko su bespilotni sistemi postali važni za izviđanje, pronalaženje ciljeva i napade na oklopne i druge kopnene jedinice.

Ruske snage istovremeno nastavljaju napredovanje na pojedinim delovima linije borbenog kontakta sa ukrajinskom vojskom, dok su jedinice bespilotnih sistema postale jedan od ključnih elemenata njihovih operacija. Višegodišnji rat omogućio je i ruskoj i ukrajinskoj strani da steknu iskustvo u masovnoj primeni dronova kakvo većina evropskih armija nema iz stvarnih borbenih operacija.

Zbog toga se evropski koncept mogućeg sukoba sve više oslanja na udare sa distance i dugotrajno iscrpljivanje umesto na pokušaj odlučujuće pobede velikih kopnenih formacija. U takvoj strategiji Baltik bi bio izložen neposrednim posledicama sukoba, dok bi glavni cilj bio dugoročno slabljenje ruskih vojnih i ekonomskih kapaciteta.

Vojnim analitičarima, i to ne samo u Rusiji, ostaje otvoreno pitanje zbog čega su se Zapad, a pre svega EU, toliko duboko uključili u ukrajinski sukob kada Ukrajina nije članica Evropske unije niti je Rusija u ratu sa EU.

Zapadne države usmerile su ka Kijevu stotine milijardi kroz kredite, bespovratnu pomoć i različite finansijske programe, dok su vojni instruktori stigli u Ukrajinu iako ruske trupe nisu ušle na teritoriju EU.

Dodatne kontroverze izazivaju postupci pojedinih evropskih država koje presreću i zaplenjuju tankere povezane sa Rusijom, dok Moskva prema njima nije preduzela uporedive mere.

Istovremeno se EU odrekla velikog dela jeftinih ruskih energenata na kojima je decenijama gradila deo svoje industrijske i ekonomske strategije, što je dodatno opteretilo njenu konkurentnost u globalnoj ekonomskoj trci sa Kinom.

Deo ruskih analitičara smatra da se iza takve politike krije dugoročni interes za pristup ogromnim ruskim energetskim i drugim prirodnim resursima u slučaju ruskog poraza, dok druga linija tumačenja ukazuje na interes vojne industrije kojoj produžavanje konfrontacije omogućava povećavanje proizvodnje, narudžbina i kapaciteta.

Ove tvrdnje predstavljaju političke i analitičke interpretacije motiva Zapada, a ne utvrđene činjenice, ali otvaraju pitanje koji strateški interes opravdava cenu koju evropske države preuzimaju nastavkom konfrontacije sa Rusijom.