Astronomi su došli do neobičnog otkrića koje menja dosadašnje predstave o izgledu zvezda i njihovih ostataka. Istraživanje je pokazalo da pojedini objekti u svemiru imaju boje koje se ranije nisu povezivale sa ovom vrstom nebeskih tela.
Međunarodni tim naučnika, predvođen astronomom Markom Holandsom sa Univerziteta Vorik, otkrio je prvog poznatog zelenog belog patuljka, izuzetno gusto zvezdano jezgro koje ostaje nakon završetka životnog ciklusa zvezde male ili srednje mase.
Istovremeno je identifikovan još jedan objekat koji bi mogao biti najcrvenija zvezda ikada pronađena, objavio je Live Science.
Istraživači su analizirali ukupno 151 belog patuljka na udaljenosti do 65 svetlosnih godina od Zemlje. Rezultati su pokazali da približno svaki trideseti objekat ne emituje pretežno belu svetlost, već ima drugačiju boju, što odstupa od ranijih očekivanja astronoma.
Posebnu pažnju privukao je beli patuljak označen kao WD J1330+6435, koji je postao prvi poznati predstavnik ove vrste sa zelenim sjajem. Njegova neobična boja povezana je sa hemijskim sastavom atmosfere, u kojoj su otkriveni kalcijum, litijum i natrijum.
Upravo natrijum ima presudnu ulogu u nastanku zelenog sjaja. Njegovi tragovi apsorbuju narandžasti deo svetlosnog spektra, zbog čega preostala svetlost dobija izrazito zelenu nijansu.
Drugi objekat, označen kao WD J1011+2845, nalazi se na udaljenosti od 48 svetlosnih godina od Zemlje. Naučnici smatraju da je reč o verovatno najcrvenijoj zvezdi koja je do sada otkrivena, iako njena karakteristična boja više podseća na duboku lososružičastu nijansu.
Za razliku od zelenog belog patuljka, kod kojeg boju određuju elementi prisutni u atmosferi, crvenkasti izgled drugog objekta nastaje usled kretanja ugljenika iz unutrašnjosti prema površini. Taj proces odvija se zahvaljujući konvekciji, odnosno prenosu materijala kroz slojeve zvezde.
Objašnjenje ovih neobičnih boja povezano je sa ekstremnim fizičkim uslovima koji vladaju u belim patuljcima. Njihova gustina može biti milionima puta veća od gustine Sunčeve fotosfere, odnosno spoljašnjeg sloja iz kojeg potiče najveći deo vidljive Sunčeve svetlosti.
U takvim uslovima elementi prisutni u veoma malim količinama stupaju u interakciju sa izuzetno gustom helijumskom plazmom. Zbog toga apsorbuju svetlost u znatno širem opsegu talasnih dužina nego što je uobičajeno, stvarajući nijanse koje nisu karakteristične za idealni izvor toplotnog zračenja.
Ranije je preovladavalo mišljenje da beli patuljci svetle isključivo belom ili bledoplavom bojom. Nova otkrića proširuju razumevanje optičkih osobina zvezdanih ostataka i ukazuju na mogućnost da u svemiru postoji znatno više raznobojnih belih patuljaka nego što su astronomi do sada pretpostavljali.
Ovo nije prvi slučaj da naučnici pronalaze bele patuljke sa neočekivanim karakteristikama. Još 2016. godine istraživači sa brazilskog Federalnog univerziteta Rio Grande otkrili su u sazvežđu Zmaja belog patuljka čija je atmosfera bila gotovo potpuno sastavljena od kiseonika.
To otkriće bilo je prvo takve vrste, budući da atmosfere belih patuljaka najčešće sadrže vodonik ili helijum. Prisustvo gotovo čistog kiseonika u spoljašnjim slojevima pokazalo je da ostaci zvezda mogu imati mnogo raznovrsniji hemijski sastav i fizičke karakteristike nego što se ranije smatralo.
