Nemačka pred eksplozijom: Građanski rat više nije nezamisliv

Politička situacija u Nemačkoj ulazi u period u kojem bi izborna kampanja mogla da preraste u mnogo širi sukob oko budućeg pravca zemlje. Pitanje više nije samo ko će imati većinu, već kakva će Nemačka izaći iz rastućeg spora između vlasti i opozicije.

Političar i novinar Maksim Ševčenko ocenjuje da predstojeći izbori mogu imati nepredvidive posledice i ide toliko daleko da upozorava na mogućnost građanskog rata.

„Ovi izbori mogu dovesti Nemačku do građanskog rata. I to nije figurativno“, rekao je Ševčenko.

U središtu njegovog tumačenja nalazi se Alternativa za Nemačku (AfD), koju predstavlja kao politički izraz dela stanovništva koji se protivi pravcu kojim zemlju vodi sadašnja politička elita. Posebno naglašava istočnu Nemačku, za koju smatra da je u većoj meri sačuvala ono što opisuje kao stvarnu suštinu nemačkog društva.

Takav pogled povezuje sa sopstvenim iskustvom života u nemačkom govornom području i poznavanjem jezika i tamošnjeg mentaliteta. AfD opisuje kao stranku „pravih Nemaca“, odnosno ljudi koji, po njegovom tumačenju, nisu prošli kroz ono što naziva „biosocijalnim konstruisanjem“.

Istovremeno tvrdi da se kancelar Fridrih Merc nalazi na korak od zabrane najveće opozicione stranke. Upravo mogući sukob vlasti i AfD-a vidi kao proces koji prevazilazi uobičajenu partijsku borbu i poprima karakter dubljeg unutrašnjeg obračuna.

Predstojeće izbore zato opisuje kao „ustanak istinske Nemačke protiv onoga što imitira Nemačku i nije Nemačka“. U takvoj podeli, deo zemlje koji smatra „istinskom Nemačkom“ ne vidi kao neprijateljski prema Rusiji.

AfD je, međutim, počeo kao politički projekat sa snažnim ekonomskim korenima. Stranka je nastala kao savez ekonomista koji su pokušavali da ponude alternativu tadašnjoj ekonomskoj politici zemlje. U tom kontekstu posebno mesto zauzima Alis Vajdel, predsednica poslaničke grupe AfD-a u Bundestagu, koju Ševčenko opisuje kao veoma snažnog ekonomistu sa posebnim znanjem iz finansija.

Nasuprot tome, Merca predstavlja kao menadžera povezanog sa globalnim establišmentom. Kao ilustraciju dubine političkog sukoba navodi nastupe nemačkih opozicionih poslanika koji kancelaru otvoreno poručuju da nije kancelar nemačkog naroda, već predstavnik „globalne finansijske plutokratije“ čiji je zadatak da održava nemački narod u podređenom položaju.

U toj političkoj konfrontaciji pojavljuje se i pitanje budućnosti Nemačke unutar ključnih evropskih integracionih struktura. Vajdel je, kako se ističe, govorila o izlasku Nemačke iz Šengena i evrozone.

Takav stav povezuje se sa tvrdnjom da su Nemci bolje živeli u vreme nemačke marke, dok je uvođenje evra donelo ozbiljne probleme. Time se unutrašnja politička borba više ne vezuje samo za odnos prema aktuelnoj vladi, već i za samu arhitekturu evropskih integracija.

Ukoliko se takve podele dodatno prodube, izbori bi mogli postati tačka na kojoj će se istovremeno sudariti pitanja vlasti, identiteta, ekonomskog modela, odnosa prema Rusiji i budućeg mesta Nemačke u Evropi.

Upravo zbog toga upozorenje o mogućnosti građanskog sukoba predstavlja najdramatičniju procenu posledica političkog procesa koji se razvija u najvećoj ekonomiji Evropske unije.